கண்டும் காணாமலும் ......

தலைப்பை பார்த்தவுடன் , என்னடா மொட்டைத் தலைக்கும் முழங்காலுக்கும் முடிச்சு போடுகிறானே என்று எண்ணாதீர்கள். அரை நாள் உண்ணாவிரதமிருந்து, அதை நேரடியாக தொலைக் காட்சியில் ஒளிபரப்பி , போர் நிறுத்தம் ஏற்ப்பட்டது எனக் கூறி மதிய உணவுக்கு வீட்டுக்கு நடையை கட்டும் ஆத்மாக்கள் மற்றும் அதை நம்பி புளாங்கிதம் அடையும் புத்திசாலிகள் வாழும் காலத்தில் இது மட்டும் ஏன் சரியாக இருக்க கூடாது என வரலாற்று ரீதியாக ஆராய்வோம் .

முதலில் இலங்கை அணி , 1996 உலகக் கிண்ணம் வென்றபோது போது இருந்த சூழ்நிலைகள் பாப்போம். யாழ் நகரம் சிங்களப் படைகளால் கைப்பற்றப் பட்டு , தமிழர்களின் பண்டைக் கால தலைநகரை கைப்பற்றி விட்டோம் என்று சிங்கள இனவெறி பெரும்பான்மை சிங்களரிடம் குடியிருந்த காலம் அது. கொழும்பு நகரெங்கும் தமிழர்கள் கடத்தப்பட்டு , வாவிகளில் பிணமாக மிதந்த காலம். இலங்கை ராணுவ அமைச்சர் , யாழ்ப்பாணத்தை வென்ற ஒரு சிங்கள மண்ணின் பெயரால் அழைக்கப்பட்டு , சிங்கள இனவெறி முதன் முறையாக அனைத்து சிங்கள மக்களையும் அணைத்துக்கொண்ட ஆண்டுதான் 1996.

அத்துடன் ரனதூங்கவின் தலைமையின் கீழ் , அரவிந்த , ஜெயசூரிய, களுவிதாரண, குருசிங்க, திலகரத்ன, மகாநாம, தர்மசேன, வாஸ், முரளிதரன் என அனைவருமே புதிய புதிய உத்திகளுடன் தம்மை நிருபித்து கிண்ணத்தை வென்றனர். சிங்களம் உலகத்தை வென்ற நாளாக அதிலும் இந்தியாவை மட்டம் தட்டிய திருப்தியில் தேசிய விழாவாக கொண்டாடப்பட்டது. யுத்தத்தில் வெற்றி , கிரிக்கட்டில் வெற்றி , எதிலும் வெற்றி என முழக்கமே எங்கும் எதிரொலித்தது.

இப்போது இந்த உலகக் கிண்ணத்தைப் பார்த்தோமானால் , யுத்த வெற்றியைப் பற்றியோ , சிங்கள இனவெறி பற்றியோ எவருக்கும் விளக்கத் தேவையில்லை. கிரிக்கட்டைப் பார்த்தல் , சங்ககாரவின் தலைமையின் கீழ் ( இவரும் ரனதூங்க போல பண்டைய சிங்கள தலைநகர் கண்டியை சேர்ந்தவர் ) ஜெயவர்த்தன, வித்தியாசமாக துடுப்பாடும் டில்ஷான், அனுபவமிக்க ஜெயசூரிய மற்றும் முரளி , அதிசய பந்து வீச்சாளர் மென்டிஸ் மற்றும் சாதிக்கத் துடிக்கும் இளைய வீரர்கள் என காணபடுகின்றது இலங்கை .

விளையாட்டில் அரசியல் எதுக்கு என்று அரசியல் புரியாத சில புத்திஜீவிகள் சொல்லுவார்கள். ஆனால் விளையாடே அரசியல் என்பது இன்றைய உலக நியதி. போலி தேச பக்தர்கள் தமது தாய் நாட்டுப் பற்றிக் காட்டி , முடியுமானால் தமது எதிரணியை உதைக்க முயலும் காலம் நமது காலம். இலங்கை இந்த உலகக் கிண்ணத்தில் வெற்றி பெற்றால் , தமிழின அழிப்பை கடவுளே பாராட்டுகின்றார் என்று மக்களுக்கு போதிக்க ஏராளமான அரசியல் வாதிகளும் புத்த சாமியார்களும் காத்திருக்கின்றனர். இந்தியா கூட போரை வென்று இலங்கை ஒன்றுபட்டதால் கிடைத்த வெற்றி சொல்லக்கூடும்.

இந்த வெற்றி மட்டும் கிடைத்தால் அது, முள்ளுக் கம்பிகளுக்குள்ளே சிறைப்பட்டு , அடுத்த வேளை உணவுக்கும் நீருக்கும் , அடிமைப் படுதியவனின் , உற்றார் உறவினரைக் கொன்று குவித்தவனின் கையை எதிர்பார்த்து ஏங்கி , எனக்கொரு விடியல் வராதா எனத்தவிக்கும் எமது உறவுகளின் துன்பங்களை மறைக்கவே உதவப் போகின்றது.தமது நாடு அணியின் வெற்றி தமது இருப்பை கேள்விக்குள்ளாகும் எனப் பயந்து நாட்களை கழிக்கும் இன்றைய ஈழத் தமிழரின் நிலை உலகில் யாருக்கும் வரக் கூடாது.